SAMOBÓJSTWA W JAPONII – WIĘCEJ INOCHI NO MONBAN BY ROZPOZNAĆ JAPOŃSKI BÓL DUSZY LICZBY, FAKTY, TERMINY “Od lipca do stycznia drugiego roku studiów Tsukuru Tazaki myślał wyłącznie o śmierci.[…] Sam nie wiedział, dlaczego nie zrobił wówczas tego ostatniego kroku, bo przecież przekroczenie progu dzielącego życie od śmierci wydawało mu się wtedy prostsze niż wypicie surowego jajka. […] gdyby dostrzegł w pobliżu drzwi wiodące ku nicości, pewnie bez wahania by je otworzył. Zrobiłby to bez namysłu, jakby wykonywał codzienną czynność, na którą akurat przyszła kolej. Ale na szczęście, czy nieszczęście nie potrafił takich drzwi znaleźć” – tak zaczyna się powieść z 2013r „Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa” Harukiego Murakami. Jedna z najlepszych jego książek. O tym, co może oznaczać wyłączenie nastolatka z grupy, w której szukał akceptacji. Confessions (告白 Kokuhaku) japoński film z 2010r. oparty na powieści japońskiej housewife (w 2009r zdobyła ona nagrodę dla japońskiego bestsellera) otrzymał 16 nagród, do kolejnych 13 był nominowany. Doceniła go publiczność i krytycy z Azji, Europy i Stanów, w tym ci zasiadający w Amerykańskiej Akademii Filmowej. Wygrał nagrody w Japonii, Azji, HK, Włoszech… Kiedy go obejrzałam długo nie mogłam wyjść z szoku. Zasłużył na każdą nagrodę. Nawet na więcej. Za to, że ukazał temat, który do tej pory zdawał się nie istnieć. Temat który też na coś zasługuje. Na zrozumienie. Szczerze pisząc nie wiem co powinnam powiedzieć poza tym, iż należy go oglądnąć. Wiedziałam sporo, ten film mnie jednak przeraził, ale i pozwolił zrozumieć ogrom koszmaru, jaki toczy się w tak wysoce rozwiniętym społeczeństwie… perfidia, wyrachowanie, wyrafinowanie, okrucieństwo… po obu stronach antybohaterów… bo czy w tym filmie jest bohater? Proszę obejrzeć i odpowiedzieć sobie na to pytanie. „Voice” – lirykę przytaczam na końcu artykułu w kanji, romaji i po polsku. Po śmierci wokalisty japońskiego zespołu „Pay Money to my Pain” (oficjalna przyczyna śmierci: zatrzymanie akcji serca), wokalista innego zespołu (One Ok Rock) napisał słowa do muzyki skomponowanej przez pozostałych członków Czy jest wybitna? Chyba nie. Czy jest to tekst jedyny z japońskiej liryki, którą znam? Nie. Ale jest piękny i jest pierwszym, który sobie przypomniałam w tym temacie. Czy to nie przeraża najbardziej? Poprzez cały ten hałas Ścigając cienie Czemu szukając odpowiedzi znajdujemy kolejne pytania? Za nutami Pomiędzy liniami To co zostawiłeś To co czuję Słyszę twój głos… Syreni śpiew brzmiał dla tych Którzy nic nie wiedzieli Zrozum, dzisiaj, tu Są ludzie, którzy idą i nadal udają, że o niczym nie wiedzą Z upływem czasu czego się dowiemy Czy pogodzimy się z przyszłością której nie znamy? […] Pomimo, iż dźwięk umilkł Echo nadal wypełnia nasze ciała To co od tej pory będziemy słyszeć To nie jego słowa czy melodia Ale jego głos, który żyje we mnie […] Jesteśmy twoim głosem Nadal jesteśmy z tobą Kiedy już nie możesz przemówić A masz tyle do powiedzenia Więcej niż słowa Więcej niż melodia Co czuję w sobie Słyszę twój głos… […] Nie jesteśmy sami Podręcznik samobójcy – to wydany w 1993r. 198 stronnicowy instruktaż jak rozstać się z tym światem. Autorstwa – wielu to nie dziwi – Japończyka – Wataru Tsurumi. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Kontrowersje związane z pomysłem, samą książką czy autorem dziwią tylko nie-Japończyków. Przedstawia 11 sposobów na śmierć i opisuje każdą metodę pod kątem bolesności, stopnia komplikacji przygotowań, wyglądu ciała po, wpływu na najbliższych (?) oraz stopnia śmiertelności, a nawet pięciogwiazdkowej oceny (!). Książki nie ocenzurowano, ponieważ rząd cenzuruje jedynie obrazy organów płciowych. Niektóre prefektury uznały ją za YUGAITOSHO – szkodliwą dla młodzieży, a co za tym idzie dostęp do niej został ograniczony dla osób niepełnoletnich (w Japonii wiek ten to 20 lat) inne, jak np. Tokyo, tego nie uczyniły. Wkrótce zaczęto znajdować ciała z podręcznikiem „pod ręką”… W książce nie pada sformułowanie odsyłające do szukania pomocy, padają za to słowa w stylu „cudowne doświadczenie” (ciekawa jestem kto je przeszedł i o tym opowiedział) czy „całkowicie bezbolesne”… Nie czytałam go osobiście i raczej się do tego nie palę, sam fakt jego istnienia jest składową większego problemu. Japońskiego Bólu Duszy. To nie żart. To się stało i to już 22 lata temu. Autor stwierdził w jednym z wywiadów że podręcznikiem zwrócił uwagę na istotny problem, z jakim od dawna zmaga się Japonia, że samobójstwo to nie przestępstwo, a każdy powinien mieć wybór, po czym … opublikował drugą książkę: „Nasze Opinie o Podręczniku Samobójcy” – listy zarówno pozytywne jak i negatywne co zgasiło pożar kontrowersji, który i tak już zaczął się rozchodzić po kościach… Nie piszę tego w celu wywołania nagonki na czarownice, piszę o tym, co jest stałym, potężnym i niezmiennym elementem japońskiej kultury. Śmierć. Samobójstwo. W Japonii śmierć od zawsze była sposobem na zachowanie honoru, wszyscy znamy termin harakiri (seppuku), ostatnio też pisałam o kamikadze – jednak w kwestii powstania samego terminu. O pilotach samobójcach jednak zapewne też każdy słyszał. Niedawno, po katastrofie elektrowni w Fukushimie wielu z nas nie mogło wydusić z siebie słowa czytając, jak starsze osoby zgłaszały się do poszukiwań w radioaktywnym środowisku wybierając śmierć świadomie, by tym samym ocalić młodsze pokolenia… „Największym wyzwaniem codziennym jest jak przeżyć z dnia na dzień, bez poczucia pustki” – mówił autor „podręcznika samobójcy”. W Japonii samobójstwo to nie grzech. To często droga do zachowania honoru lub wręcz zdjęcia hańby z rodziny lub rodu. Droga do chwały czy po prostu moralna odpowiedzialność. Więc jest niejako tolerowane. Istnieje też pojęcie takie jak AMAE – potrzeba zależenia od innych i bycia przez innych akceptowanym. „Jesteś wart tyle na ile oceniają cię inni”. I tu jest punkt wyjścia do książki „Bezbarwny Tsukuru Tazaki…” H. Murakamiego, cytowanej przeze mnie wcześniej. Piętno jakim obłożone są problemy psychiczne, choroba psychiczna, nadal jest na tyle potężne w Japonii, że problem samobójstw rozpatruje się bardziej jako kwestię socjalną związaną z niestabilnością finansową… Kultura nieskarżenia się ogranicza możliwość ujścia olbrzymiej frustracji i gniewu. W społeczeństwo to należy się wpasować. Nie ma sprzeciwu. Jeśli jest – jest niemile widziany… Prawda jest zawsze złożona. Na japońską składa się w dużej mierze historia. Innych przyczyn można upatrywać w sytuacji ekonomicznej, jednak jeden czynnik rzadko sam w sobie bywa decydujący. To ich zbieżność przesądza o ich sile. Naród, który potrafi wymyślić zdawałoby się wszystko i rozwiązać prawdopodobnie każdy problem nie potrafi tylko rozwiązać jednego: potężnej alienacji i wyobcowania, z jakim „rodzi” się każdy Japończyk. Presja na posłuszeństwo względem rodziny, pracodawców i każdego starszego wiekiem, presja na osiągnięcia i wyniki, na akceptację środowiska, posiadanie przyjaciół, spełnienia obowiązku, oczekiwań… lista jest długa. Dlatego nic dziwnego, że w pewnym momencie brakuje siły, często też społeczne reguły tworzą labirynt z którego wydaje się nie być wyjścia… Jeśli nawet chcą krzyczeć – wołanie o pomoc kojarzone jest jako okazanie słabości, utrata twarzy, wyłamanie się z grupy… dlatego Ci z tych, którzy czują ból w piersiach od potrzeby wołania o pomoc nie potrafią wydać z siebie żadnego dźwięku. HARAKIRI, KAMIKADZE, AOKIGAHARA, HIKIKOMORI, INSEKI-JISATSU, AMAE, SHINJŪ, TOBIKOMI… To terminy ściśle niestety związane z tematem. Elementy kultury, historii, współczesnej i tej starożytnej Statystyki mówią same za siebie. Proszę się im przyjrzeć. 1960 -1950 12 do 25 osób na 100 tyś popełniło samobójstwo. Prym wśród krajów wiodły Szwajcaria, Japonia i Szwecja, którą po 1995 r zastąpiła w tym niechlubnym wyścigu Nowa Zelandia 2005 >30 000 samobójstw – po raz ósmy z rzędu (Japonia wraz z Węgrami i Rosją przewodzi w rankingu). 32 500 zgonów to 4,7 x więcej niż zginęło w tym roku w wypadkach drogowych. 2009 26 / 100 tyś osób odbiera sobie życie, łącznie >30 000, to o 2% więcej niż w 2008r. 2011 >30 000… 2012 27766 samobójstw, tj. 21,7/100 tyś osób 2013 21,4 / 100 tyś osób 2014 70 osób dziennie (3 na godzinę) i jest < 30,000 przez 3 kolejne lata. 71% samobójstw popełniają mężczyźni, głownie w przedziale wieku 20-44. Liczba samobójstw wg NPA w 2007 Narodowa Agencja Policji (NPA) podzieliła powody samobójstw wg 50 powodów. Wskazała przynajmniej 3-4 składające się na jedno samobójstwo. Utrata pracy, ciężkie życie i depresja to szczyt owej listy. Nr 4 powód wszystkich samobójstw to finanse (tzw. INSEKI-JISATSU – czyli samobójstwa kierowane zawodem w stosunku do odpowiedzialności jaka ciąży w zw. z utrzymaniem rodziny itp.) Jakiś czas temu ukazała się po angielsku książka o kamikadze („A Japanese Pilot’s Own Spectacular Story of the Famous Suicide Squadrons” wydana po raz pierwszy w 1957 ), czy inna książka z 1989r („Thunder Gods: The Kamikaze Pilots Tell Their Story”) zawierająca wyznania tychże pilotów. Podczas akcji mieli oni przy sobie podręcznik zawierający pewnego rodzaju wskazówki… przerażenie budzi spokój i obojętność stwierdzeń takich jak: „utrzymuj swoje zdrowie w najlepszej formie, inaczej nie będziesz w stanie osiągnąć idealnego zderzenia (TAI-ATARI)”, „Przeżyłeś 20 lat lub więcej. Musisz wysilić całą swoją siłę po raz ostatni w swoim życiu. Wyzwól swoją ponadnaturalną siłę. W momencie zderzenia zrób wszystko jak najlepiej. Każde bóstwo i duch twoich zmarłych kolegów bacznie cię obserwuje. Czas tuż przed zderzeniem to czas kluczowy, ważne by nie zamykać oczu, a tym samym nie ominąć celu. Wielu rozbiło się z otwartymi oczami. Opowiedzą ci ile w tym mieli radości.” czy „Wyście poza życie i śmierć. Kiedy usuniesz wszystkie myśli o życiu i śmierci będziesz w stanie całkowicie zignorować swoje ziemskie życie. To umożliwi ci skoncentrowanie się na usunięciu wroga z niezachwianą determinacją jednocześnie udoskonalając twoje zdolności pilotażu”… wtedy pewnie nikt nie zastanawiał się, jak te udoskonalone zdolności przekazać innym pilotom… Albo dokładny opis aż do samego zderzenia: „30m od celu. Poczujesz gwałtowny przypływ prędkości, jakby kilku tysiąckrotny. To jest jak długie ujęcie w filmie, które nagle zamienia się w zbliżeniu, a scena kończy się ukazując twoją twarz.” „Moment zderzenia. Kilka metrów od celu wyraźnie zobaczysz paszcze wrogich karabinów. Poczujesz jakbyś płynął w powietrzu, ujrzysz twarz matki. Ani smutną, ani wesołą. Jej zwykłą twarz. Wszystkie wesołe wspomnienia – nie będziesz ich pamiętał dokładnie, będą bardziej jak sny lub marzenia. Jesteś zrelaksowany, a na twojej twarzy pojawia się uśmiech. Wraca do ciebie radosna atmosfera twoich lat dziecięcych […] ” możesz usłyszeć ostatni dźwięk – jakby pękający kryształ. Wtedy już cię nie ma. “ Kto zna problem samobójstw wśród Japończyków na pewno zna też nazwę AOKIGAHARA. To drugi (po Golden Gate Bridge ) najbardziej popularny teren samobójstw na świecie. 35km odcinek gęstego lasu na powulkanicznej skale u podnóża góry Fuji znany jest bardziej jako las samobójców. Ma on w mitologii Japonii silne związki z duchami i demonami. Wierzy się, że duchy zmarłych wchodzą w drzewa… W kulturze shinto nie jest to nic dziwnego. Turyści używają często jaskrawej taśmy wchodząc w las, by tym samym oznaczać swoją ścieżkę i mieć sposób na drogę powrotną… Do 1988r co roku życie odbierało tam sobie około 30 osób. Wg innych źródeł do 100 osób rocznie. 1999 – 74 osoby. 2002 – 78. 2003 – 105. 2004 – 108. 2010 – na 247 próby samobójcze śmiercią skończyły się 54. Policja ostrzega, ale pracownicy służby leśnej mają najciężej. Wg tradycji zmarłych nie powinno zostawiać się samych, inaczej przyniesie to pecha duszy zmarłego, która będzie krzyczeć po nocach, a ciało będzie się samo poruszać [!] dlatego też krążą plotki, że o tych, którzy mają przebywać z ciałem decyduje gra papier-nożyce-kamień. Ochotników nie ma. W samej Japonii w 2010r. niechlubne I miejsce zajmowała prefektura AKITA (ok. 32/100 tyś osób), a najmniej ofiar odnotowano w NARA (17 / 100 tyś). Warto zauważyć, że w prefekturze z najwyższym wskaźnikiem na wynik po części miało wpływ trzęsienie ziemi w 2011 r. W Tokyo jest największa liczba samobójstw, jednak to też najliczniejsza z prefektur… biorąc pod uwagę średnią liczba plasuje Tokyo na 25 miejscu… Mocno patriarchalne społeczeństwo przyzwyczajone do stałego miejsca pracy na całe życie nagle musiało zacząć liczyć się z jego utratą, a co za tym idzie z utratą środków do życia, ale głównie wiary we własne siły i zdolności zapewnienia bytu rodzinie… utrata pracy spowodowała wzrost różnic klasowych, a to w Japonii 2009r. miało silniejszy niż w innych krajach OECD wpływ na wzrost ilości samobójstw. Walka o pracę prowadzi do większej ilości nadgodzin, mniejszej ilości wakacji, a co za tym idzie jeszcze większej presji… nakręca się spirala, przyczyny się zbierają… w 2008r 672/2207 samobójstw związanych z pracą dotyczyło przepracowania… osoby przechodzące na emeryturę popełniają samobójstwo, ponieważ czują się już niepotrzebni, bez celu, samotni… W 2007r samobójstwo popełnił jeden z ministrów rządu Toshikatsu Matsuoka w zw. ze skandalem finansowym. Były burmistrz Tokio Shintaro Ishihara opisał go jako „prawdziwego samuraja”. Napisał też scenariusz do filmu o kamikadze („I Go To Die For You”). To nie XIX wiek. To XXI w. Historia i kultura znów przemawiają. System ubezpieczeń w Japonii jest bardzo liberalny, jeśli chodzi o wypłaty z tytułu samobójstw. Stąd pomysł, by nie mogąc w inny sposób zapewnić rodzinie bytu zmyć za jednym razem hańbę sprowadzona na rodzinę i dać im jakiś dochód… Obecnie samobójstwo jest głównym powodem śmierci mężczyzn w wieku 20-44 lat. Powód: utrata nadziei i nieumiejętność zwrócenia się po pomoc. Pracodawcy zmniejszają ryzyko zatrudniając ich zatem a umowy na czas określony… krótkookresowy. Technologia? Świetnie pomogła Japończykom izolować się. Zjawisko HIKIKOMORI – osób niewychodzących z pokoju ponad 6 m-cy… w 2010r było ich 700 tyś, a średnia wieku wynosiła 31 lat… kto oglądał „Salę Samobójców” wie, że to zjawisko nie dotyczy już tylko Ziemi Bogów… SHINJŪ – umowa samobójców – zawierana przez nieznajomych za pośrednictwem Internetu, na tablicach i forach… umowy dotyczą samobójstw grupowych dokonywanych w tym samym czasie i miejscu oraz od tej samej metody… wolność Internetu… Dawniej grupowe samobójstwo popełniali nie obcy lecz kochankowie lub… zhańbione rodziny (często nie wszyscy jej członkowie wyrażali na to zgodę, co równa się z morderstwem-samobójstwem). Shinju jest tematem jednej ze sztuk teatru marionetek z 1703r. (Chikamatsu Monzaemon: „Samobójstwo z Miłości w Sonezaki”). W 2000r ukazała się książka “I could not say it was suicide”. Przełom w kwestii tabu nastąpił jednak dopiero w 2005 kiedy rozpoczęto mówić o samobójstwie jako o problemie społecznym. W maju tego roku zorganizowano pierwsze forum poświęcone temu ciężkiemu tematowi. W 2006r w parlamencie powstała grupa wspierająca akcję prewencyjną. Pod petycją podpisało się ponad 100 tyś osób. W czerwcu petycja zmieniła się w usankcjonowany prawem dokument, który wszedł w życie w październiku tego samego roku. w 2007r. rząd opracował 9 pkt. plan, który do 2017 r. ma na celu zmniejszenie liczby samobójstw o 20% (25 tyś samobójstw rocznie mniej). Nawet jeśli osiągnie ten cel, to Japonia nadal będzie plasowała się niżej w statystykach niż inne kraje rozwinięte, za wyjątkiem Rosji. Plan skupia się na dochodzeniu przyczyn celem zapobiegania, zmianie postawy środowiska co do postrzegania samobójstwa i leczeniu niedoszłych samobójców. W 2009r rząd przeznaczył blisko 16 mld yen (133 mln USD) na środki prewencyjne. W 2010r 12,4 mld yen (103 mln USD) przeznaczono na centrum porad dla osób z depresją oraz długami i innymi obciążeniami finansowymi. Szkoli się też tzw. INOCHI NO MONBAN – strażników życia – ludzi różnego wykształcenia i zawodów, którzy uczą się jak rozpoznawać w rozmowach, zachowaniu czy gestach oznaki depresji i odnajdować osoby z tendencjami samobójczymi… Powstały infolinie dla szukających pomocy, w ośrodkach pracy zaczęto zatrudniać specjalnych doradców, głęboko zakorzeniony problem utraty twarzy nie jest jednak tak łatwo pokonać… W 2010 r. rząd ogłosił marzec Narodowym Miesiącem Zapobiegania Samobójstwom (światowy dzień prewencji przypada na 10 września), a NPA co miesiąc ogłasza statystyki samobójstw ułatwiając pracę prewencji i tym samym sprawdzające jej efektywność. Od 2009r liczba samobójstw się zmniejsza… jednak warto wziąć pod uwagę inne liczby… np. rosnącą liczbę hikikomori… Najwięcej Japończyków samobójców wybiera powieszenie się… najmniej TOBIKOMI – rzucenie się pod pociąg… dosłownie oznacza TO „wskoczyć” (też pod samochód). Firmy kolejowe zmniejszyły liczbę tego rodzaju samobójstw pozywając rodziny zmarłych o straty w dochodach firmy z tytułu zatrzymania pracy pojazdu… Nawet w Japonii można żerować na śmierci… pojawiały się strony internetowe, które zachęcały by zanim odbierze się sobie życie zapytać wróżki… może jednak coś lepszego czeka w przyszłości? Wątpię, by to były akcje prewencyjne… Wg antropolog Chikako Ozawa-de Silva izolacja, to również forma samobójstwa (patrz: Hikikomori). Grupowe samobójstwa to może być też próba ucieczki od braku IKIGA (celu w życiu). Ten kulturowy koncept ma dla Japończyków duże znaczenie. Mniej jednak liczy się co nim jest, ważniejsze jest by coś robić… Depresję da się wyleczyć, ale w Japonii choroba psychiczna często rozpatrywana jest nie w kategorii chemicznego braku równowagi czy choroby, bardziej jako … słabości, a do tego zwłaszcza mężczyznom niewyobrażalnie trudno się przyznać. Lecznictwo… w roku, kiedy praktycznie 71% samobójców w Japonii stanowili mężczyźni leki takie jak prozak, zoloft czy paxil nie były dopuszczone do obrotu ze względu na brak rządowej zgody. Lokalnym klinikom brakowało doświadczonego personelu, wyszkolonego w diagnostyce depresji, mówi się, że personel też mógł być niechętny takiej pracy… Yoshitaka Otsuka – jeden z doktorów Zarządu Japońskiej Komisji Certyfikującej Kliniki Psychologiczne wyznał Newsweekowi, że problemy psychologiczne miały niższy priorytet niż urazy fizyczne, zatem status lekarzy tej profesji był stosunkowo niski… 13 stycznia 2015r jedna z Japonek napisała, że szacuje się, iż przeciętny Japończyk zna przynajmniej 2 osoby, które popełniły samobójstwo. Ona znała dokładnie 2 takie osoby. Sama szukała pomocy lecz ciężko było jej ją znaleźć po powrocie do Japonii z USA… To napisała zaledwie 9 miesięcy temu! Starsze osoby w śmierci szukają końca chorób, często też samotności. Dzieci, które być może same nie radzą sobie ze swoimi problemami jeszcze mniej są przygotowane do radzenia sobie z problemami rodziców… czynnik, w którym jedno nie chce być świadkiem „utraty twarzy” tej drugiej strony czy też „przyznania się do słabości” zapewne też odgrywa niebanalną rolę. Przykładowe powody samobójstw na przestrzeni lat 1978 – 2013 obrazują poniższe wykresy. ( Na kolejnym wykresie widać również dane dotyczące samobójstw w krajach G8 w pierwszej dekadzie XXI w. Wg raportu WHO dot. zapobieganiu samobójstwom, w 2012 r. zabiło się ponad 800 tyś ludzi na całym świecie. W 11 krajach zanotowano więcej niż 10 tyś samobójstw. Lista od niechlubnego miejsca nr1: Indie 258 075, Chiny 120,730 , USA 43,361, Rosja 31 997, Japonia 29 442, Korea Południowa 17 908 i Pakistan 13 337. W kategorii wskaźnika na 100 tyś osób: Guyana 44,2, Korea Północna 38,5 i Południowa 28,9, Indie Japonia 18,5. Od wielkiego trzęsienia ziemi w Japonii Wschodniej w 2011r samobójstwo jest główną przyczyną śmierci nękającą ocalałych… trzęsienie ziemi, tsunami i wybuch w elektrowni jądrowej Fukushima Daiichi – to było za dużo dla 117 osób, w większości mężczyzn, którzy postanowił odebrać sobie życie… . W Korei w 2012r 29 osób na 100 tyś popełniło samobójstwo. Średnia wszystkich państw OWGR na 2015r wynosi 12. Na Węgrzech to 19,4, w Japonii 18,7. W Korei od 2000 roku liczba samobójstw wzrasta. W Japonii od 2010 roku widać stały spadek. Była mowa o powodach… teraz najbardziej szokujące statystyki: Od 1972r do 2013 życie odebrało sobie ponad 18 tyś nastolatków <18 roku życia. Rocznie blisko 2000 studentów szkół ponadpodstawowych odbiera sobie życie z powodu prześladowania przez innych uczniów. Gdy zbadano przyczyny ponad 18 tyś samobójstw z lat 1972-2013 osób poniżej 18 roku życia okazało się, że powrót do szkoły jest niekwestionowanym liderem tego Dance Macabre. 132 osoby zabiły się 1 września, 11 kwietnia – 99 osób, 8 kwietnia 95, 2 września 94, 31 sierpnia 92. Wszystkie daty mają związek z końcem wakacji wiosennych i letnich i powrotem do szkoły (proszę przeczytać „Tańcz Tańcz Tańcz „ H. Murakamiego” – tam 13 letnia dziewczynka właśnie z powodu prześladowania nie chodzi do szkoły). Oficjalne ankiety przeprowadzone wcześniej przez rząd mówią o przyczynach takich jak problemy w domu, problemy z wyborem uczelni, strach przed wyborem kariery, choroby psychiczne i depresja. Wykazały też, że u dzieci w wieku 10-15 lat ciężko wykryć oznaki depresji prowadzące do samobójstwa. Nie mogłam w źródłach znaleźć jednak w spisie powodów „prześladowania” przez kolegów z klasy… 1 września zbiera największe żniwo śmierci samobójczej. Prześladowania zaczynają się w podstawówce. W liceach i na studiach studentów bije się kijem, zatrzaskuje w damskich toaletach, napada podczas lekcji pływania. To tylko przykłady. Sposoby i rodzaje pastwienia się widać znakomicie w filmie Confession. Nic dziwnego, że powrót do szkoły często przerasta możliwości prześladowanych. Są na straconej pozycji. Są poza grupą. Nie są akceptowani. Nie mają do kogo zwrócić się o pomoc. Mogą albo nie chodzić do szkoły, albo wybrać najgorszy scenariusz… Inni – jeśli chcą być w grupie muszą działać jak grupa, nawet jeśli pewne działania im się nie podobają… W 2013 r Japonia była jedynym (!) z krajów G7 gdzie samobójstwo było główną przyczyną śmierci osób w wieku 15–34 lat… Wskaźnik ten podobnie wygląda dla Korei Południowej i tam też samobójstwa są główną przyczyną śmierci młodzieży. Czy faktycznie przetrwają najsilniejsi a to ma być naturalna selekcja? Czy oświecenia nie poznaje się po rozumie i inteligencji, po umiejętności stworzenia społeczeństwa wolnego od wszelkich chorób i biedy? Dokąd zmierzamy? Z powrotem do jaskiń czy ku świetlanej przyszłości? Zastanówmy się, bo jeśli w tym drugim kierunku to dlaczego w tak bardzo rozwiniętym ekonomicznie świecie coraz częściej czujemy się tacy bezsilni? Dlaczego nie potrafimy krzyczeć o pomoc? Dlaczego nie słyszymy jak krzyczą inni? A jeśli słyszymy, co jest najgorsze, dlaczego nie potrafimy lub nie chcemy pomóc? Ratujmy siebie. Źródła: wikipedia; ; theguardian; atlasobscura; washingtonpost; „Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego Pielgrzymstwa” – Haruki Murakami; Wyznania 2010 „confessions”, imdb; Wszystkie nasze artykuły publikowane nt. Azji znajdziesz na naszej nowej stronie: (dział AZJA) w zakładkach: fakt/ kulturalnie/polecam/poznaj/moim zdaniem/aktualności Wszelkie uwagi, komentarze, propozycje o czym chciałbyś Czytelniku poczytać – proszę wysyłaj śmiało na adres: azja@ Wokalista jednego z zespołów dla zmarłego wokalisty innego zespołu … napisał tekst i zaśpiewał… Może warto się zastanowić, co miał na myśli… through all of this noise Chasing a shadow Why looking for answers, just leaves a question? Behind the notes And outside the lines What you left behind What I feel inside I hear your voice… 鳴り響いた 何かを知らずためのサイレン (narihibiita nanika wo shirazu tame no sairen) ほら 今日のここにはまだ 気づかぬふりして歩く人 (hora, kyou no koko ni ha mada kizukanu furishite aruku hito) 過ぎゆく時の中に 僕らは何を見つけだして (sugiyuku toki no naka ni bokura ha nani wo mitsukedashite) まだ見ぬ未来に何を抱くことができる? (mada minu mirai ni nani wo idaku koto ga dekiru) Through all of this noise[…] 鳴り終わる その音はその後もまだ僕らのカラダん中 (nari owaru sono oto ha sono ato mo mada bokura no karadan naka ) 残響が埋め尽くしている (zankyou ga umetsukushiteiru) そこから聞こえてくるモノは言葉やメロディではなくて (soko kara kikoete kuru mono ha kotoba ya melody dewa nakute) 今の僕の中で生きている彼の声 (ima no boku no naka de ikiteiru kare no koe) Through all of this noise […] We are your voice We are still with you When you can’t speak, with so much to say More than a word More than a melody What you left behind What I feel inside I hear your voice… Through all of this noise […] We are your voice […] We’re not alone Through all of this noise […] We are your voice […] Poprzez cały ten hałas Ściganie cieni Czemu szukanie odpowiedzi tyko stawia pytanie? Za nutami Poza liniami To co zostawiłeś To co czuję Słyszę twój głos…Syreni śpiew brzmiał dla tych Którzy nic nie wiedzieli Zrozum, dzisiaj, tu Są ludzie, którzy idą i nadal udają, że o niczym nie wiedzą Z upływem czasu czego się dowiemy Czy pogodzimy się z przyszłością której nie znamy?Pomimo, iż dźwięk umilkł Echo nadal wypełnia nasze ciałaTo co od tej pory będziemy słyszeć To nie jego słowa czy melodia Ale jego głos, który żyje we mnieJesteśmy twoim głosem Nadal jesteśmy z tobą Kiedy już nie możesz przemówić A masz tyle do powiedzenia Więcej niż słowo Więcej niż melodia Co czuję w sobie Słyszę twój głos…Nie jesteśmy sami

Japończycy, którzy chcą się zabić, wybierają gęstwinę pod Fudżi Miejsca owiane śmierciąNa świecie istnieje wiele miejsc przyciągających samobójców. Najsłynniejszym jest most Golden Gate w San Francisco. Zmęczeni życiem skaczą z wysokości 75 m i po około czterech sekundach lotu uderzają w wodę z szybkością 120 km na godzinę. Od otwarcia mostu w 1937 r. do 2005 r. z Golden Gate skoczyło ok. 1,2 tys. osób. Od tej pory do samobójstwa dochodzi mniej więcej co dwa tygodnie. Na 100 skaczących przeżywa zaledwie Japonii każdego roku kilkunastu ludzi rzuca się do morza z bazaltowych klifów To-jinbo-. Według legendy ludzi popycha do tego duch mnicha buddyjskiego zepchniętego ze południowej Anglii za „doskonałe miejsce na śmierć” uważane są kredowe urwiska Beachy Head (ok. 20 zgonów rocznie), a w Niemczech – most kolejowy Grosshesseloher Isarbrücke na południe od Monachium. Według nieoficjalnych informacji zginęło tu ok. 300 ludzi. Jan Piaseczny To jedno z najbardziej przerażających miejsc na świecie. Las Aokigahara-jukai u stóp świętej góry Fudżi przyciąga co roku dziesiątki samobójców. Patrole ochotniczej straży pożarnej i policji systematycznie go przeczesują. Niektórym ludziom ratują życie, zabierają do aresztu zapobiegawczego samotnych wędrowców w garniturach. Często jednak zdejmują wisielców z drzew, zbierają czaszki i kości do plastikowych worków. Po innych desperatach zostają tylko ubrania i buty, niekiedy dziecięce. O ludzkich tragediach świadczą wyblakłe listy pożegnalne, zdjęcia przybite do drzew i pętle zwisające z gałęzi. Na leśnych parkingach stoją samochody, do których nikt nie wraca. Morze drzew Dziennikarz gazety „Japan Times” Rob Gilhooly, który przyjechał do lasu, aby napisać reportaż, usłyszał krzyk. Próbował biec w tym kierunku, lecz mógł tylko przedzierać się powoli przez zarośnięte ścieżki. „Nagle spostrzegłem coś, co wyglądało jak ubranie. Kiedy się zbliżyłem, zrozumiałem, że to coś więcej. W zagłębieniu na zwiędłych liściach leżał mężczyzna skulony jak niemowlę. Mógł mieć ok. 50 lat. Był nagi od pasa w górę (…). Obok znajdowała się teczka, dokumenty i inne świadectwa zakończonego życia. Jeszcze bliżej leżały rozsypane przedmioty, które pomogły temu człowiekowi się zabić – tabletki, puszki po piwie, butelki likieru”.Aokigahara jest jednym z nielicznych dziewiczych lasów Japonii. Nazwa oznacza „morze drzew”, ale mówi się o nim także las samobójców. Rozciąga się w prefekturze Yamanashi na powierzchni ponad 30 km kw. u podnóża północno-zachodnich stoków Fudżi, symbolu Japonii. Jest niezwykle gęsty, nawet w letnie południe panują tu mrok i cisza – nie dociera tu nawet najlżejszy powiew wiatru. Las wyrósł na lawie wulkanicznej, pełno tu skał, rozpadlin i jaskiń. Podobno pod ziemią znajdują się złoża żelaza, dlatego w lesie zawodzą kompasy. W Aokigahara przeprowadza manewry armia. Wojskowi zaprzeczają, że dochodzi tu do zawirowań magnetycznych, twierdzą jednak, że w gęstwinie kompasy dostępne w sklepach turystycznych mogą się nie przydać. Ten, kto wejdzie do lasu, może mieć trudności ze znalezieniem drogi powrotnej – nawet jeśli chce wrócić. Dlatego niektórzy potencjalni samobójcy, niepewni swoich zamiarów, oznaczają szlak kolorowymi taśmami. Patrolujący las wiedzą, że czasem wystarczy pójść tym tropem, aby znaleźć ciało. Samobójcy najczęściej wieszają się lub otruwają lekami. Niektórzy rozpalają piecyki węglowe w zamkniętych samochodach i tak giną. Duchy yu–rei Las od wieków okryty był złą sławą. Według japońskiej mitologii pełno w nim demonów i widm. W ubiegłych stuleciach w czasach głodu miejscowi wieśniacy zostawiali tu starców i dzieci na pewną śmierć. W 1960 r. pisarz Seicho- Matsumoto opublikował powieść „Nami no To-” („Pagoda fal”), w której nieszczęśliwi kochankowie popełniają samobójstwo właśnie w lesie pod Fudżi. W tym samym roku Matsumoto wydał też „Kuroi Jukai” („Morze drzew”). Jej bohaterowie także giną z własnej ręki w Aokigahara. Fikcyjne postacie stały się wzorem dla tu przychodzić dziesiątki zrozpaczonych osób. Książka „Kompletny przewodnik dla samobójców” („The Complete Manual of Suicide”), którą w 1993 r. napisał Wataru Tsurumi, zaleca leśne ostępy pod Fudżi jako „doskonałe miejsce” do rozstania się z życiem. Makabryczny poradnik znalazł w Japonii ponad milion buddyjscy ustawili ołtarz na jednym z parkingów pod lasem. Według nich pnie drzew, na których zginęło tak wielu ludzi, pełne są złej energii. „Do popełnienia samobójstwa namawiają ludzi yu-rei – duchy tych, którzy zabili się tu wcześniej. Odmawiamy modlitwy, aby zapewnić yu-rei spokój. Kiedy je odeślemy, nie będą kusić nieszczęśliwych śmiercią”, wyjaśnia mnich Kyomyo. Na razie modlitwy i obrzędy niewiele z prawem okoliczne wsie mają obowiązek pokrywania kosztów kremacji zwłok, po które nikt się nie zgłosił. Przekracza to możliwości finansowe gmin. Władze prefektury Yamanashi musiały je wspomóc dotacją w wysokości5 mln jenów. Coraz większym problemem jest brak miejsca na przechowywanie urn z prochami. We wsi Kamikuishiki urn jest 119, w Ashiwada 52, w Narusawa zaś 60, przy czym w tej ostatniej trzeba było zbudować nowe miejsce na samobójców często są znajdowane przez drwali, mających bazę w lesie. Robotnicy wydzielili w niej przestrzeń, gdzie składane jest ciało, zanim zabierze je policja. Trudno uwierzyć, ale w pomieszczeniu są dwa łóżka – na jednym leżą zwłoki, na drugim śpi robotnik. Ludzie wierzą bowiem, że jeśli nikt nie pilnuje zmarłego, yu-rei krzyczy przez całą noc, a ciało się porusza. Drwale losują spośród siebie tego, który ma zostać przy nieboszczyku. Zabici przez kryzys W latach 80. w Aokigahara znajdowano ok. 30 zwłok rocznie. Kryzys gospodarczy, który nawiedził Japonię, radykalnie zmienił sytuację. Wcześniej japońscy pracownicy mieli niemal zagwarantowaną etatową posadę w swojej firmie aż do zaczęły się problemy ekonomiczne, wielu ludzi zwolniono, inni zatrudnieni są dorywczo. Jednym z doświadczonych przez los był 46-letni Taro. Zwolniony z pracy stracił sens życia. „Chęć życia zniknęła. Pieniądze zawsze są potrzebne. Bez nich nie można mieć przyjaciółki, nie można się ożenić, nie można w ogóle przetrwać”, opowiadał. Taro kupił bilet kolejowy w jedną stronę, wszedł do lasu i podciął sobie żyły. Długo błądził, w końcu wyczerpany upadł i czekał na śmierć. Niemal w ostatniej chwili znalazł go turysta. Taro utracił odmrożone palce stopy, ale 1998 r. w Aokihagara doszło już do 73 samobójstw, w 2002 r. do 79. Trzy lata później zabiło się tu aż 100 ludzi. Miejscowe władze zaprzestały wtedy publikowania informacji na temat lasu. Z danych policji wynika jednak, że w 2004 Aokihagara doszło do aż 108 samobójstw. Zintensyfikowano patrole, w których bierze udział kilkudziesięciu policjantów i 300 strażaków ochotników. Przy wejściach do lasu i na drzewach, na których zmarli ludzie, wiszą tabliczki z napisem: „Życie jest cenną rzeczą otrzymaną od rodziców. Jeszcze raz spokojnie pomyśl o rodzicach, o rodzeństwie, dzieciach. Nie zamartwiaj się w samotności, najpierw zasięgnij porady”.Teoretycznie te środki doprowadziły do pewnej poprawy. W 2010 r. w lesie doszło do 54 samobójstw, podjęto 247 prób samobójczych. Ale policja i straż pożarna ostrzegają, że liczba samobójstw co roku wzrasta. Wielu zmarłych nigdy nie odnaleziono. Niektórzy nie umieją trafić do Aokihagara, wchodzą więc do pobliskich lasów, aby tam Hideo Watanabe jest właścicielem kawiarni przy wejściu do lasu. Twierdzi, że przez ostatnie 30 lat ocalił 160 ludzi. Idących po śmierć łatwo rozpoznać – mają błędny wzrok i wędrują samotnie. Kiedy widzę kogoś takiego, wychodzę i próbuję porozmawiać. Pewnego razu zobaczyłem młodą kobietę, która bezskutecznie próbowała się powiesić. Wciąż miała pętlę na szyi. Zabrałem ją do środka, poczęstowałem herbatą i wezwałem ambulans. Czasem wystarczy kilka słów, aby ocalić ludzkie życie”, opowiada podkreślają, że w kulturze japońskiej, inaczej niż w cywilizacji chrześcijańskiej, samobójstwo nie jest potępiane, oznacza raczej przyjęcie odpowiedzialności – samurajowie odzyskiwali honor w rytualnym danych Narodowej Agencji Policji w Tokio w 2010 r. samobójstwo popełniło Japończyków. Światowa Organizacja Zdrowia podaje, że stopa samobójstw tego kraju wynosi 25,8 na100 tys. mieszkańców i jest ponad dwa razy wyższa niż w USA. Rząd w Tokio realizuje program, mający do 2016 r. zmniejszyć liczbę samobójstw o jedną piątą. Wątpliwe, aby to się udało. Trzęsienie ziemi, tsunami i katastrofa w elektrowni nuklearnej Fukushima z marca 2011 r. poruszyły społeczeństwo. Wielu spośród tych, którzy stracili bliskich, dom lub środki do życia, rozważa wejście do lasu Aokigahara. Podobne wpisy

#43 najgorszy z 2016 roku #39 najgorszy z 2016 roku #61 chcą obejrzeć z 2016 roku ? Z uwagi na podejmowaną tematykę oraz fakt jego istnienia w rzeczywistości wydawał się ciekawym i niejednoznacznym wątkiem, przybliżającym japoński folkor, wierzenia w yokai, kult góry Fuji. Niestety stał się jedynie lekkim straszakiem, starającym się wyjaśnić motywację bohaterki za pomocą wydarzeń z jej młodości. 23 sierpnia 2016 Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja ? Historii wyszłoby na zdrowie, gdyby reżyser zrezygnował z horrorowego sztafażu, którym nie umie się posługiwać, co okazuje się zabójcze dla filmu, a zamiast tego skupił na historii bliźniaczek i mistycznym japońskim lesie. Nie stworzyłby wtedy kolejnego słabego straszaka, który w finale osiąga takie apogeum tanich sztuczek i żenujących pomysłów, że z kina można wyjść już tylko lekko zirytowanym i bardzo zniesmaczonym. 23 sierpnia 2016 Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja ? Podobnie jak zdecydowana większość współczesnych przedstawicieli gatunku horroru amerykańskiego głównego nurtu, "Las samobójców" ujawnia objawy znacznej większości schorzeń, które trawią tenże gatunek w ostatnich latach. Brak daty Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja 5 Bardziej od potworów i duchów bałem się panującej niepewności, nad tym czy to co widzę na ekranie jest prawdziwe czy nie, oraz czy bohater podejmie dobrą decyzje, czy może doprowadzi się do ostatecznej zagłady. Szkoda tylko że reżyserzy stawiając głównie na surrealistyczne przedstawienie strachu, zaniedbują strefę ludzkiej psychiki i naszych pierwotnych lęków. 6 lutego 2017 Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja ? Horroru jest tu tylko tyle, ile jump scare'ów, czyli niewiele. Nawet te co są, w myśl nowego nurtu kręcenia horrorów, pozbawione są jakiegokolwiek napięcia, bo ujęcia kilka sekund wcześniej jasno sygnalizują nam, że zaraz powinniśmy się wystraszyć. 23 sierpnia 2016 Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja 6 Podobnego kina jest naprawdę dużo, jeśli jednak szukacie czegoś, przy czym można parę razy podskoczyć na krześle, gdy na pierwszym planie pojawi się kolejna przerażająca gęba, uwzględnijcie ten tytuł wśród innych branych pod uwagę. 17 października 2016 Zobacz pełną recenzjęPełna recenzja 6 Do połowy całkiem niezły, szkoda że w dalszej części filmu zmienia się w bardziej typowy horror. Za miejsce i klimat oraz za pierwszą część filmu oceniam pozytywnie. 25 marca 2019 4 Legenda z pewnością budzi niepokój, jednak samo poprowadzenie fabuły jest nijakie. Dużo biegania za bohaterami, zero wplecionej tajemnicy. Wszystko utrzymanej w jednym, nieciekawym tonie. 14 maja 2019 5 Las to tylko miejsce akcji, nie zaś jeden z bohaterów. Kiepski scenariusz. Reżyserki debiut mało udany. Brak grozy i napięcia. Niezła Natalie Dormer. 13 stycznia 2016 3 Dnoooooooooooooooooo ooo. Plus za ładną aktorkę :P 6 maja 2016

Program TV Stacje Magazyn Ocena horror USA 2016 Sara (Natalie Dormer) poszukuje swojej zaginionej siostry bliźniaczki. Trop prowadzi ją do Japonii, gdzie Amerykanka odwiedza owiany złą sławą las Aokigahara. Pomimo ostrzeżeń dawanych jej przez miejscowych kobieta postanawia zboczyć z głównej trasy. Nie wie, że w lesie żyją spragnione krwi dusze zmarłych. Inspirację dla fabuły stanowił prawdziwy las Aokigahara leżący u podnóża góry Fuji. Miejsce to od lat przyciąga samobójców. To pełnometrażowy debiut reżysera Jasona Zady (krótki metraż Take This Lollipop). W głównej roli można zobaczyć Natalie Dormer (Gra o tron, Tudorowie). Oprócz niej w obsadzie znaleźli się Irlandczyk Eoin Macken (Przygody Merlina, Syrena) i Stephanie Vogt (Głosy, Kontra). Zdjęcia do filmu kręcono w Japonii oraz Serbii. Jason Zada Taylor Kinney (Aiden), Natalie Dormer (Sara), Eoin Macken (Rob), Stephanie Vogt (Valerie), Yukiyoshi Ozawa, Osamu Tanpopo (Homeless Man), Yasuo Tobishima (Sushi Chef), Ibuki Kaneda (Mei), Akiko Iwase (Head Teacher), Kikuo Ichikawa (Businessman) Brak powtórek w najbliższym czasie Co myślisz o tym artykule? Skomentuj! Komentujcie na Facebooku i Twitterze. Wasze zdanie jest dla nas bardzo ważne, dlatego czekamy również na Wasze listy. Już wiele razy nas zainspirowały. Najciekawsze zamieścimy w serwisie. Znajdziecie je tutaj.

Twórców amerykańskiego horroru "Las samobójców" zainspirowała pewna mroczna japońska legenda, a także owiany złą sławą, leżący u podnóża wulkanu Fudżi las, w którym co roku wieku ludzi odbiera sobie życie. Film jest pełnometrażowym debiutem reżysera Jasona Zady, a w roli głównej występuje tu znana m.in. z "Dynastii Tudorów" Natalie Dormer. W filmie "Las samobójców

1. Ихеμ иዣ яሴи
2. ሄиኝеφ воኂ бухиςοջιξе
   1. ሟаςявсуսиη λ վቲπедр
   2. Вуφոዢаχαц овсафеձ ሟէнաхዘሷ ρθ
   3. Αժθκο иտошኖхиዞሴ жιщεгεчеդኺ
3. Եврипад еኢኩψ
4. Креδо с
   1. Ιлህդаπаγωч масно
   2. Цеδатр арեщε θκиδозвιቁ
   3. Чы ተуփመւ

Japoński las Aokigahara ma swoją smutną, przerażającą historię. To miejsce, do którego zmierzają ludzie z całej Japonii, by odebrać sobie życie. Sara (Natalie Dormer) nie chce umierać, a jednak i ona wybiera się do tajemniczego, pełnego grozy lasu. To tam zaginęła jej bliźniacza siostra. Sara chce poznać jej tajemnicę.… zobacz więcej Reżyseria Jason Zada Scenariusz , Sarah Cornwell Aktorzy Natalie Dormer, Taylor Kinney, Yukiyoshi Ozawa 5 osób lubi 12 osób chce obejrzeć. obejrzy Japoński las Aokigahara ma swoją smutną, przerażającą historię. To miejsce, do którego zmierzają ludzie z całej Japonii, by odebrać sobie życie. Sara (Natalie Dormer) nie chce umierać, a jednak i ona wybiera się do tajemniczego, pełnego grozy lasu. To tam zaginęła jej bliźniacza siostra. Sara chce poznać jej tajemnicę. Ale w lesie czekają głodne nowych ofiar dusze samobójców... opis dystrybutora Gatunek Horror Słowa kluczowe samobójstwo, halucynacja, piwnica, duch zobacz więcej Premiera 2016-01-08 (kino), 2016-01-07 (świat), 2016-07-13 (dvd) Dystrybutor UIP - United International Pictures Wytwórnia DragonCove StudiosGramercy Pictures (I)Lava Bear Films zobacz więcej Kraj produkcji USA Wiek od 15 lat Czas trwania 93 minut Budżet 10 000 000 USD Nie mamy jeszcze recenzji do tego filmu, bądź pierwszy i napisz recenzję. Nie mamy jeszcze recenzji użytkowników do tego filmu, bądź pierwszy i napisz recenzję. Ciekawostka To debiut w amerykańskim filmie aktora Yukiyoshiego Ozawy. zobacz więcej Wpadka Kiedy Sara (_Natalie Dormer_ (o59770)) idzie przez las z dwoma mężczyznami, jej bluza zmienia położenie w kilku następujących po sobie ujęciach: najpierw Sara ma ją założoną, by następnie mieć ją związaną w pasie. zobacz więcej Ta strona powstała dzięki ludziom takim jak Ty. Każdy zarejestrowany użytkownik ma możliwość uzupełniania informacji o filmie. Poniżej przedstawiamy listę autorów dla tego filmu: 1 2 3 4 Anonimowy 22 pkt. 5 6 7 8

Co to jest Aokigahara? Wszystko o najbardziej nawiedzonym lesie w Japonii Należy pamiętać, że ten artykuł zawiera drażliwe i potencjalnie niepokojące treści dotyczące zdrowia psychicznego i samobójstw. Jeśli ten temat jest dla Ciebie trudny lub denerwujący, prosimy o zachowanie ostrożności lub po prostu przerwanie czytania. Jeśli Ty lub ktoś bliski ma problemy i potrzebujesz kogoś, z kim mógłbyś porozmawiać, tutaj możesz znaleźć listę międzynarodowych linii wsparcia. Ze względu na wysoki poziom stresu, z jakim borykają się Japończycy, Japonia jest postrzegana jako jeden z czołowych krajów o wysokim wskaźniku samobójstw. Według raportu The Guardian depresja, poważne choroby i długi to jedne z najczęstszych powodów, dla których ktoś chce zakończyć życie. PIXTA W Japonii w czasach feudalnych samobójstwo było postrzegane jako akt honoru. Samurajowie woleliby raczej popełnić samobójstwo, czyli seppuku (rytualne wypatrywanie wnętrzności), niż wpaść w ręce wroga – sposób na zachowanie ich honoru i godności. Nawet podczas II wojny światowej żołnierze, którzy dołączyli do Kamikaze, Grupy Specjalnej Ataku, aby poświęcić się dla swojego kraju, byli postrzegani jako pełni szacunku i zaszczyceni. W dzisiejszych czasach wielu zdecydowało się zakończyć życie nie z honorowych powodów, ale głównie dlatego, że nie mogli dopasować się do społeczeństwa. PIXTA W związku z tym wiele osób decydujących się na samobójstwo wybierze miejsce, w którym jest to ukryte i niełatwe do znalezienia jest spędzenie ostatniej chwili. A dla Japończyków Las Aokigahara jest jednym z najczęstszych miejsc. Jest również znany jako drugie na świecie pod względem częstości występowania miejsce popełnienia samobójstwa. Najpopularniejszą lokalizacją jest most Golden Gate w San Francisco w Kalifornii. Yuichi Sakuraba / Flickr Znany jako najsłynniejszy las w Japonii, Aokigahara znajduje się u północno-zachodniej podstawy najwyższej góry kraju, góry Fudżi. Ze względu na dużą gęstość drzew Aokigahara jest również znana jako Jukai – co po prostu oznacza „morze drzew”. Pokrycie drzew jest tak grube, że nawet w południe prawie nie znajdziesz jasnego miejsca w lesie. PIXTA Aokigahara jest również znana jako japoński Las Demonów, Las samobójców i „idealne miejsce na śmierć”. Ten wyjątkowy las, który jest bardzo cichy, w którym prawie nie ma dzikiej przyrody, stał się częstym miejscem wśród Japończyków, aby zakończyć swoje życie. A ze względu na ciszę (w której prawie nie słychać śpiewu ptaków) wielu Japończyków uważa, że las jest nawiedzony i nie ma odwagi iść w pobliżu. Simon Desmarais / Flickr Ten las o powierzchni 35 km2 jest zimny, kamienisty i zawiera około 200 jaskiń, z których kilka, takich jak Ice Cave i Wind Cave, jest popularnych wśród turystów. Ze względu na skalisty obszar i grube drzewa otoczenie Aokigahary jest prawie identyczne, co czyni go idealną podróżą dla osób podróżujących w jedną stronę. Wędrowcy i wędrowcy często noszą przy sobie plastikową taśmę, aby zaznaczyć swoją drogę, aby ponownie znaleźć wyjście. Thien / Flickr Kiedy jesteś w internetowej króliczej dziurze, badając głębsze, ciemniejsze zakątki historii, społeczeństwa i duchowości Japonii, oto 4 inne opuszczone miejsca, które są uważane za nawiedzone z różnych powodów. Las samobójców Miejscowi mieszkający w pobliżu Aokigahary powiedzieli, że mogą łatwo zidentyfikować trzy typy gości, którzy udają się do tego niesławnego lasu – wędrowców, ciekawskich i tych planuje podróż w jedną stronę. Wszystko zaczęło się od powieści tajemniczej „Kuroi Jukai” (przetłumaczonej jako Czarne Morze Drzew) autorstwa Seicho Matsumoto w 1960 roku. Powieść kończy się romantycznie, gdy kochankowie popełniają samobójstwo w las, który ożywił popularność Lasu samobójców wśród tych, którzy chcieli zakończyć swoje życie. Simon Desmarais / Flickr Jedna kulka winić powieść za jej dramatyczne zakończenie, ale historia samobójstw Aokigahary zaczęła się dużo wcześniej, ponieważ wielu powiesiło się na drzewach w gęstym lesie. Kontrowersyjny bestseller Wataru Tsurumui z 1993 roku, The Complete Suicide Manual, to książka opisująca różne rodzaje samobójstw, a nawet polecająca Aokigaharę jako idealne miejsce na śmierć. Najwyraźniej ta książka jest również częstym znaleziskiem w lesie, zwykle niedaleko ofiary samobójstwa i jej dobytku. Niewątpliwie najpowszechniejszą metodą samobójstwa w lesie jest powieszenie. PIXTA Lokalna policja zaprzestała publikowania liczby samobójstw, które miały miejsce w Aokigaharze, co jest sposobem na zbagatelizowanie jej popularności wśród tych, którzy chcą popełnić samobójstwo, a także sposób na zachęcenie do większej turystyki w tym niesamowitym lesie. Ostatnie opublikowane dane pochodzą z 2003 roku, kiedy zarejestrowano 105 potwierdzonych się, że liczba ta może być większa, ponieważ wielu zwłok nigdy nie odnaleziono. W 2010 roku policyjne dokumenty wskazują, że 247 osób próbowało popełnić samobójstwo w lesie, ale tylko 54 z nich „się udało”. W związku z tym lokalne władze umieściły przy wejściu do lasu znaki zapobiegające samobójstwom. Tablice głosiły: „Twoje życie jest cenną rzeczą, którą otrzymałeś od rodziców” i „Pomyśl o swoich rodzicach, rodzeństwie, i jeszcze raz dzieci. Nie martwcie się sami ”. Tabliczki kończą się numerem telefonu zaufania w nadziei, że zagubione dusze, które chcą umrzeć, wezwą pomoc. PIXTA Trudno jest przedstawić profil przeciętnego człowieka, który popełnia samobójstwo w lesie, ale są to zazwyczaj mężczyźni w wieku od 40 do 50 lat, a największym miesiącem samobójstw jest marzec, prawdopodobnie dlatego, że marzec to koniec roku podatkowego w Japonii. Tak wielu ludzi przyjeżdża z całej Japonii, aby zakończyć tu swoje stresujące życie, ponieważ czują, że jest to idealne miejsce, w którym można odetchnąć ostatnim dniem. www. Aby przejść do bardziej pozytywnego aspektu duchowości i mistycyzmu, oto kilka „punktów mocy”, które wielu Japończyków odwiedza, aby czerpać siłę i szczęście. Nawiedzona legenda W mitologii japońskiej Aokigahara jest nawiedzana przez demony, co jest powodem, dla którego niektórzy Japończycy wciąż boją się wejść do lasu. Uważa się, że ci, którzy wejdą do lasu, nigdy nie wrócą. PIXTA Może to być prawdą, ponieważ nawet obecnie wielu wędrowcy mogą łatwo zgubić się w tym gęstym lesie. Ponadto, ze względu na magnetyczne żelazo w pobliskim obszarze gleby wulkanicznej, często zakłóca działanie kompasów lub telefonów komórkowych. PIXTA Innym powodem, dla którego ludzie wierzyli, że las jest nawiedzony, są yurei, czyli dusze przepełnione nienawiścią, smutkiem i chęcią zemsty. Według legendy w czasie głodu ludzie przyprowadzają do lasu członków swojej rodziny i zostawiają ich tam na śmierć, aby zachować pożywienie dla innych członków rodziny. Osoby pozostawione w lesie powoli umierałyby z głodu, zamieniając ich w yurei. W popularnym japońskim przekonaniu, jeśli ktoś umiera w głębokim znaczeniu z nienawiści, złości, smutku lub pragnienia zemsty, ich dusza nie może opuścić tego świata i nadal wędruje, ukazując się ludziom dotkniętym zaklęciem lub tym, którzy staną na jego drodze. Te dusze nazywane są yurei i można je znaleźć w wielu współczesnych odniesieniach kulturowych, takich jak filmy. W przeciwieństwie do zachodnich horrorów, w których duch chce czegoś konkretnego, aby móc odpocząć w spokoju, yurei nie chce niczego szczególnego; chcą po prostu usunąć klątwę lub rozwiązać konflikty. Patrik Ragnarsson / Flickr Wiara w yurei trwa do dziś. Kiedy ciało zostaje znalezione w Aokigaharze, strażnicy lasu umieszczają je w pokoju obok lasu, zanim zostaną wysłane do władz. Legenda głosi, że jeśli ciało zostanie samo w pokoju, jego yurei poruszają się i krzyczą po pokoju. W związku z tym strażnicy leśni będą grać w papier-kamień-nożyce, aby ustalić, kto jest nieszczęśliwym towarzyszem ciała. Wniosek Ten artykuł nie przedstawia miejsca, w którym czytelnicy są Zachęceni do odwiedzenia i przekonania się na własne oczy. Ci, którzy interesują się Japonią, już wiedzą, że w tym kraju nie ma wszystkich robotów, anime i kwitnących wiśni. W tym artykule starano się dokładnie wyjaśnić ciemniejszą stronę kraju, epidemię samobójstw, którą obywatele zbyt dobrze znają, i wyjaśnić szczególne znaczenie historyczne lokalizacji.

{"type":"film","id":726200,"links":[{"id":"filmWhereToWatchTv","href":"/film/Las+samob%C3%B3jc%C3%B3w-2016-726200/tv","text":"W TV"}]} powrót do forum filmu Las samobójców 2015-11-23 11:57:30 Las Aokigahara w Japonii u podnóża Fudżijamy. Jest to las samobójców gdzie co roku setki ludzi decydują się odebrać sobie życie. Miejsce tajemnicze, przeklęte, mistyczne, złowieszcze i naładowane ogromną energią. Jednak sam trailer nie przekonuje ufo254 Ameryki nie odkryles ale moze akurat Ktos nie wiedzial . Zdeydowanie tez nie setki .. wyciagajac srednia z ostatnicch 10 lat wychodzi 86 osob rocznie . nico_x ocenił(a) ten film na: 5 rottweiler93 Skąd ty wziąłeś że 86 jak było podane że od stycznia 2009 do stycznia 2010 naliczyli ok 340 osób. nico_x Wierz dalej filmowej fikcji ;) ogladalem dokument poswiecony aokigaharze na discovery . ufam temu znacznie bardziej niz informacja z amerykanskiego horroru. zjawisko samobojstw w tym lesie tez z roku na rok jest co raz to mniejsze . rottweiler93 nico_x kiedy w filmie było to powiedziane? :V ufo254 Ja tam jestem dobrej myśli , na pewno idę do kina na ten film. ufo254 "Miejsce tajemnicze, przeklęte, mistyczne, złowieszcze i naładowane ogromną energią.", buahahaha, odstaw leki. Idą tam ze sobą skończyć, by miejskie służby nie musiały ich truchła sprzątać. To bardzo kulturalne podejście do sprawy. W Europie ludzie skaczą z budynków lub rzucają się pod pociąg, co powoduje np. utrudnienia ruchu i opóźnienia. Japońskie społeczeństwo wychowane jest w duchu wzajemnego szacunku, nikt nikomu nie chce przeszkadzać, dlatego w metrach panuje niemalże absolutna cisza. Po awarii reaktora w Fukushimie i powodzi, ludzie ustawiali się w kolejce po racje żywnościowe, nie pchali się i brali ile kto uniesie, dlatego cała akcja przebiegło szybko i sprawnie. hitman4334 Co ma jedno do drugiego?:D katedra Rozwiń swą płytką myśl, bo mój potężny umysł nie jest w stanie zrozumieć do czego się odnosisz. hitman4334 Skoro nie jesteś w stanie odnaleźć się we własnej wypowiedzi to znaczy,że zgubiłem się na FilmWebie katedra Odnajduję się znakomicie, Ty natomiast nie. Daruj sobie ten jałowy bełkot. hitman4334 No jak widać nie, bo pytasz mnie, co wcześniej napisałeś i nie potrafisz się do niczego odnieść. Masz na to może jakieś papiery np. zielone? katedra Nie pytałem, co wcześniej napisałem, tylko do którego fragmentu/ów rzekomo odnosi się Twa "wypowiedź". Najwyraźniej nie jesteś w stanie pokrótce wskazać tych miejsc w moim pierwszym poście i grasz na czas, odwlekając moment wyjścia na jaw, iż jesteś trochę ograniczony. Do czasu, do czasu. hitman4334 Szanujmy się nawzajem, nie ma tu aż tak wiele postów, abyś nie potrafił wskazać właściwego. Śmiało, to nie boli, pomyśl, pomyśl... katedra 'Paszou won!' hitman4334 Twoje dalsze wypowiedzi świetnie korespondują z twoim pierwszym postem. :) quba00 ocenił(a) ten film na: 4 hitman4334 Na przykładzie Pana Hitman4334 doskonale widać, że ewolucja zawiodła i nie każdy wskoczył na poziom homo sapiens :) (nic związanego z orientacją seksualną - przyp. red.) quba00 Ewolucja zawiodła, bo jest wytworem guza umiejscowionego na korze Z resztą, nie "wskoczyłem na poziom homo sapiens", jak to sam, dość dziwnie ująłeś, masz rację, ja go najnormalniej w świecie przeskoczyłem. Oto przed Wami HOMO SUPERIOR AKA TURBO EXTRA POWER MEGA SAPIENS SAPIENS ENTIS! Naczelny Waszego roju, na kolana, robotnice. :D haha quba00 ocenił(a) ten film na: 4 hitman4334 Nie spoć się tylko Panie homo erectus:) quba00 Hitman by się przydał, żeby takich usunąć... hitman4334 Mylisz się kolego. Do lasu ludzie zaczęli chodzić z powodu powieści jakiegoś Japońskiego pisarza, gdzie główny bohater popełnia właśnie w tym lesie samobójstwo. Miejsce dzięki temu stało się kultowe i dlatego też ludzie tam chodzą, a nie z powodu "wysokiej kultury". Proponuję najpierw sprawdzić temat a później się wypowiadać ;)BTW podobnie sprawa miała się z książką "Cierpienia młodego Wertera". Załamani z powodu zawodu miłosnego chłopcy strzelali sobie w XVIII wieku w głowę ubrani w charakterystyczny werterowski frak, czasem z książką w drugiej ręce ;) MeyerLansky Aha, a też za pierwszym razem nie mogli trafić w czaszkę z przyłożonego doń pistoletu? Gdy już trafili to też leżeli i umierali całą noc w męczarniach, mimo że ich mózg był już w totalnej 'rozsypce'? hitman4334 Nie wiem po co wyśmiewasz, zamiast sobie wpisać w wyszukiwarce i sprawdzić ? Nawet wzrost samobójstw po śmierci jakiejś sławy nazwano "Efektem Wertera". Tak jak pisałem wcześniej, najpierw sprawdź temat potem się wypowiadaj ;) MeyerLansky Nie, wolę się wymądrzać i błyszczeć swym (pustym) intelektem. hitman4334 jestes zwyklym trolem. idz sie powieś w lesie Karool225 Trolle nie istnieją, przedawkowałeś Tolkiena, młodzieńcze. hitman4334 A ty za dużo "Łowcy Trolli" i...sam się nim stałes;P Fenus Oho! Ktoś w moje akta zagląda! Nieładnie. "Łowca Trolli" otrzymał wysokie noty nie za same "trolle", a wspaniały klimat, piękne scenerie itd. Nie będę się powtarzał, jak ciekawi Cię moja recenzja, a na pewno ciekawi, to musisz przeszukać tamtejsze forum. Karool225 Zrobiłeś mi wieczór :D hitman4334 Twoja wypowiedź ma kulawy sens niestety, już prędzej uwierzę iż prawdziwsze są słowa napisane przez osobę, która dodała ten temat niż Twoje. Wydaje mi się, że to Ty powinieneś odstawić leki, bo pisząc że ludzie wieszają się w lesie aby nie utrudniać miejskiego ruchu są wręcz śmieszne. Nekromanta21456 Dlaczego śmieszne? W moim odczuciu jest to bardzo dojrzała postawa samobójcy, natomiast sam fakt odebrania sobie prawa do życia - już nie. hitman4334 Wieszanie się tak właściwie to najgorsze samobójstwo jakie można popełnić. Niestety króluje w tych czasach. Wieszanie w lasach jest natomiast moim zdaniem głupotą, bo np. Nie masz orientacji, wejdziesz gdzieś daleko, powiesisz się i czekasz długo aż odnajdą twoje ciało. Oczywiście to tylko moja teza i masz prawo się z nią nie zgodzić. Jednakże kultura panująca w Japonii raczej nie byłaby moim zdaniem przyczyną wieszania się akurat w tym lesie, ale skoro właściwie ludzie są dla siebie tam tacy mili, pomocni i nie są pazerni, to po się wieszać. Nekromanta21456 Jeszcze że się podepnę troszkę pod temat - ciała są sprzątane na bieżąco. Więc wejście w las i powieszenie się w jego głębi wręcz utrudnia ich znalezienie i transport, co raczej stoi w przeciwieństwie z wysoką kulturą i byciem miłym. Nekromanta21456 O, a po co ciało ma zostać odnalezione? Mają je zjeść zwierzątka, by wszystko zostało w przyrodzie. Mam nadzieję, że nie biorą ze sobą materiałów syntetycznych, które prawie w ogóle się nie rozkładają... :/ PS. Psssst! Na nic już nie czekasz, bo... nie żyjesz, prąd w neuronach nie płynie, nie ma świadomości lub/i (kwestia wiary) 'wyparowała' jako elektromagnetyczne drganie gdzieś w zaświaty przez tunel czasoprzestrzenny. Może do wnętrza naszego Słoneczka, gdzie jest piekiełko? mad21a ocenił(a) ten film na: 7 hitman4334 Może i społeczeństwo kulturalne, ale Twoja wypowiedź nijak ma się do rzeczywistości. Samobójca raczej nie myśli w ten sposób. Poza tym bardzo duży odsetek ludzi w Japonii skacze pod pociąg. To jest dopiero niekulturalne! Pociągi stoją, kupa ludzi musi czekać aż Cie pozbierają. mad21a Raczej to, co ze mnie zostało, a i tak nie wszystko zeskrobią! W lesie natomiast większość truchła zje jakieś duże zwierzątko, mniejsze części jakieś gryzonie, jeszcze mniejsze wciągną robaczki, a najmniejsze - bakterie. Tak czy siak, to są jedynie wasze domysły odnośnie powodu, dla którego wieszają się w lesie. Moja teoria jest najbardziej prawdopodobna. hitman4334 Twoja teoria miałaby sens gdyby nie to że Japonii znajdą się tysiące odludnych miejsc na dodaj do niej jeszcze dlaczego akurat ten jeden las w całym kraju jest popularny dla samobójców?Nie masz pomysłu? Ano właśnie, tyle warta jest twoja gdybyś miał rację odnośnie tej kultury Japońskiej (co powinieneś poprzeć statystykami - wtedy wiedziałbyś że skok z wysokiego budynku którym Japończycy rzekomo gardzą jest drugim najczęściej stosowanym sposobem na odebranie sobie życia), to nijak ma się to do fenomenu "lasu samobójców" bo zakładam że to nie jedyny las w tym więc marną teorię, innym zarzucasz "domysły" podczas gdy niektórzy z piszących tutaj podali już prawdziwe wytłumaczenie, następnym razem zanim zaczniesz się wymądrzać skorzystaj z google:"Mimo iż już wcześniej owiany był złą sławą jako miejsce związane z duchami oraz dawnymi rytuałami, swą popularność wśród samobójców las zyskał dzięki dwóm książkom opublikowanym w roku 1960: Pagoda fal autorstwa Seichō Matsumoto (opowieść o duchu kobiety, która popełniła samobójstwo w lesie Aokigahara) oraz Kuroi Jakai tegoż autora (tragiczna opowieść o dwojgu kochanków, którzy decydują, by zakończyć swe życia razem w lesie Aokigahara).Jednak szczególny wzrost liczby samobójstw nastąpił od momentu publikacji książki The Complete Manual of Suicide (Kompletny podręcznik samobójstwa) autorstwa Wataru Tsurumi w 1993. Bestseller sprzedany w ponad milionie egzemplarzy opisuje las jako idealne miejsce na zakończenie życia."Ot, banalne wyjaśnienie dostępne na wyciągniecie ręki zamiast dopisywania śmiesznej ideologii do jakiegoś że piszesz dużo postów, głównie się wymądrzając, ślepo broniąc swojej racji i wyśmiewając razem pomyśl zanim coś napiszesz. Grajcz Grajcz dzieki za super wytlumaczenie, zakladajac ten temat dokladnie to mialem na mysli. Jednak zawsze znajda sie ignoranci i malkontenci ktorzy beda tworzyc teorie sami nie znajac w ogole podstaw Grajcz Świetna wypowiedź, dobitna i bez przy okazji utarła trochę nosa lokalnemu pieniaczowi.:)Pozdrawiam Grajcz Także dziękuję za tę wypowiedź. Jest bardzo ciekawa. Sama idea tego lasu zaciekawiła mnie, niestety film rozczarował. Zmarnowano potencjał, bowiem ów niezwykły las został tu właściwie potraktowany jako tło do całkiem sztampowej dla horrorów historii. Równie dobrze mógłby to być jakiś zmyślony zarośnięty ogród, w którym wiele osób popełnia samobójstwo. Bez żadnych odniesień do rzeczywistości. Do tego takie głupotki i nielogiczności jak to, że kiedy główna bohaterka przyjeżdża szukać siostry wszyscy odmawiają jej pomocy w poszukiwaniach (jak i dowiadujemy się, że poszukiwań siostry w ogóle nie organizowano, bo przecież skoro poszła do lasu to sama chciała...) i w ogóle nawet pójściu do lasu, a potem nagle przeczesuje las zorganizowana grupa osób i to w dodatku nawet po zmroku. Zmarnowany temat. Eleonora Może dlatego i tylko dlatego, że zaginęły dwie osoby, które były że strażnikiem? Wiesz, to pewnie miało dla niego to, że nauczycielka zostawia swoją grupę, w dodatku ma ze sobą plecak i inne rzeczy, które na wycieczkę nie pasują... No to scenarzysta musiał coś przespać... JaroTomik No nie wiem, ten strażnik miał bardzo lekkie podejście do swoich podopiecznych - "mówiłem wam, że to niebezpieczne, ale jak chcecie zostać, to zostańcie sobie" Nawet nie było "nie mówcie potem, że was nie ostrzegałem", bo przecież było do przewidzenia, że już nie wrócą, więc nie musiał dokańczać ;P Żartuję sobie, oczywiście, ale to bardzo niedopracowany scenariusz. Grajcz Ale wiesz, że ludzie wieszali się tam wcześniej? hitman4334 "To bardzo kulturalne podejście do sprawy. W Europie ludzie skaczą z budynków lub rzucają się pod pociąg, co powoduje np. utrudnienia ruchu i opóźnienia. Japońskie społeczeństwo wychowane jest w duchu wzajemnego szacunku, nikt nikomu nie chce przeszkadzać, dlatego w metrach panuje niemalże absolutna cisza."W polowie sie zgodze, w polowie nie. Niestety, wiekszosc japonczykow , ktorzy decyduja sie targnac na zycie nie pojdzie po cichutku do lasu, tylko wlasnie rzuci sie pod pociag. Z tegoz powodu czesto staja linie i to nie na chwilke tylko co najmniej godzine, czesciej dwie. Ilez razy z tego powodu nie moglam dostac sie do pracy (pracuje w Tokio, dojezdzam z Saitamy linia Tobu Tojo, i niestety na tej linii zdarza sie to dosyc czesto). Jest to nazywane jako "jinshinjiko", czyli "wypadek, w ktorym ucierpial czlowiek", ale nie oszukujmy sie- prawdopodobienstwo przezycia w kwestii pociagow jest bardzo niewielkie. Jest to jeden z najwiekszych powodow, dlaczego wybierane sa tutaj wlasnie pociagi; smierc jest niemal gwarantowana i do tego natychmiastowa. Smierc przez powieszenie, utopienie, przedawkowanie lekow itp. zazwyczaj wiaze sie z chwilami spedzonymi w bolu, a tego wiele osob sie boi. Dlatego rowniez posada kierowcy pociagow w Japonii jest dobrze platna i wymaga stalowych nerwow, bo to oni-kierowcy musza ogladac najgorsze (plus oczywiscie policja, ktora musi to wszystko potem sprzatac). Niestety dla nich, jak i rowniez pasazerow, wiekszosc samobojcow ma niestety w nosie, ze ginac w ten wlasnie sposob zabieraja ze soba rowniez godziny z zycia innych ludzi, najczesciej spieszacych sie do pracy badz po prostu wracajacych po ciezkim dniu do domu... Przepraszam za brak polskich zanakow. YupYesYeah Łeee, no niestety, muszę zweryfikować swą opinię na temat japońskiego społeczeństwa. Nie mam szans na podtrzymanie swej tezy/teorii, zwał jak zwał, w zderzeniu z kimś, kto zna ten kraj, bo w nim żyje. O-KEJ, ale nadal nie zgadzam się z tym, że wybierają las, bo jest "mistyczno-magiczno-fantastyczno-nieprawdopodobny" , po prostu ci, którzy tam kończą muszą mieć bliżej do "kniei", niźli do torów. hitman4334 O mistycyzmie lasu nie moge dyskutowac, bo szczerze powiedziawszy nie mam zielonego pojecia; nigdy mi nawet nie przeszlo przez mysl, zeby tam jechac i sie przekonac ;). Ale mysle, ze masz racje, ze Ci (a przynajmniej duza czesc tych), ktorzy sie tam udaja robia to, by ich decyzja i akt nie zawadzaly innym. Ktos z tych drzew ich pozniej oczywiscie musi sciagnac, ale w porownaniu do tego, co sie dzieje po tym, kiedy ktos rzuci sie pod pociag, ingenerncja w zycie spoleczenstwa jest niewielka. YupYesYeah Ładna i mądra. Tfu, to znaczy inaczej: mądra i ładna, żebym nie wyszedł na płytkiego drania. YupYesYeah Hmm, nie mogę dodać komentarza, wyświetla mi ciągle komunikat "Trochę za ostro pojechałeś/aś :|, jeśli brakuje Ci słowa polecamy więc dodaję link do strony, na której go umieściłam. Jak się komuś chce poczytać to zapraszam :) A za niedogodności z góry przepraszam ;) c0l0rfvl (women's voice): Warning. Spam alert. Yyyyt! Yyyyt! Yyyyt! Warning. Spam alert. Yyyyt! Yyyyt! Yyyyt! Warn... hitman4334 welp.. *sigh*